Sporen in de Mist

Vraag me niet

2011-12-08T13:01:00.000+01:00

Vraag me niet of het gaat
Vraag me hoe het gaat.

Vraag me niet of het al over is
Vraag me wat er nodig is.

Vraag me niet gaat het goed
Geef me ruimte zelf te antwoorden.

Vraag me niets
Als je geen tijd hebt om te luisteren.

Vraag me
Als je echt weten wilt.

Stukjes afscheid

2011-11-29T22:15:00.001+01:00

Vandaag waren mijn tranen
De druppels van stukjes afscheid
Die zich een weg baanden
Even stilstaan in een tijd
Die te snel gaat.

In ieder afscheid
Wordt de pijn opnieuw gedragen
Druppelt verdriet opnieuw.

Vandaag was jij even bij mij
Mocht ik even bij jou zijn.

Kus lieve Papa

Zonder Woorden

2011-10-17T08:18:00.000+02:00

Dichtbij

2011-10-14T01:34:00.000+02:00

Dagen passeren, er gaat geen dag voorbij zonder dat ik in gedachten en gevoel bij je ben. Zonder dat jij bij me bent. Regelmatig wandel je even voorbij in mijn dromen, inderdaad…vaak is het voorbij wandelen.
Alsof je me daarmee wilt laten weten dat het goed is, dat het met jou goed is.

Er zijn momenten dat de gedachte me enorm bezighoudt hoe jij dit alles ervaart. Je hebt altijd gezegd ‘als ik dood ben dan is er niets meer’

Inderdaad …er is veel niet meer, maar er is veel ook wel. Het is of je af en toe tegen me praat, of je soms naast me staat.

In mijn dromen wandel je voorbij, in mijn laatste droom zag ik je samen met mama lopen. Het was voor het eerst in mijn dromen, sinds het ongeluk, dat ik jullie samen zag. Mama liep, wat al zoveel verder is dan zij nu op dit moment nog is. Jullie wandelden samen richting een winkel, jij liep voor haar maar regelmatig keek je om. Wilde je weten of het nog ging en ik kon de warme gloed van trots en jouw houden van voelen, diep in mij.

Even later in mijn droom zat ik op een stoeprand, midden in een klein Duits uitziend stadje. Het soort waar mama en jij graag naartoe gingen. Er zat iemand naast me, ik kan er geen beeld bij terughalen maar ik herinner me wel mijn eigen gevoel. Ik voelde jou naast me, we hadden een gesprek. Over mama, over haar herstel. Een gesprek zonder woorden en met woorden, uitwisseling van energie en gevoel.

Ik voelde verdriet bij je, het was niet het verdriet van gemis zoals ik dat voel, en zoals ik dat voel bij de mensen om me heen die jou missen. Het was een ander soort verdriet, meer het verdriet van machteloosheid. Kort daarna werd ik wakker, met het meest sterk de herinnering aan mijn eigen gevoel en aan wat ik had meegenomen van jouw gevoel.

De droom is lang bij me gebleven, ik wilde haar niet loslaten. Ik wilde jou niet loslaten. Ik wilde kunnen terugkeren naar die droom, naar dat moment, naar weer even samen zijn. Samen praten, samen delen.

Tussen tranen en een glimlach

2011-09-19T08:20:00.000+02:00

Gister was je er, waren wij er. Na weken je onrustige gedrentel te hebben gevoeld voelde ik rust. Mama was weer thuis, je had op haar gewacht.

Je was overal, in iedere richting waarin ik keek kon ik je zien. Je aanwezigheid was overal en toch misten we je zo vreselijk. De laatste momenten samen, mama en jij. We hebben ze bekeken, het eindigde zo abrupt. Mooie uitzichten, gezellig samen. Foto’s van de omgeving, ‘kijk daar, heb je dat kasteeltje erop staan?’ ik hoor het je zo zeggen. Ik weet dát je het gezegd hebt.

Beelden van mama en jij samen, wandelend door één van de typisch zuid duiste plaatsjes die jullie zo graag samen bezochten. Foto’s van grappige uithangborden, ik kon je grapjes horen alsof je naast me stond. Een glaasje wijn in een wijnkelder, de zo bekende blik van genieten van mama. Wetend dat jij de camera vasthield. Een blik op jou, zittend met je rug naar de camera, genietend van het uitzicht. Gekke bekken trekken, ongetwijfeld heb je gezegd dat die foto leuk zou zijn voor je kleinkinderen. Ze hebben erom gelachen!
Een stukje nostalgie hadden jullie opgezocht, een plaatsje bezocht waar jij op je 16^e geweest was, een meertje waar jullie samen mooie herinneringen aan deelden.
Beelden van de weg die voor je lag, achter iedere nieuwe bocht kon een volgend nieuw vergezicht opdoemen, een lieflijk dorpje, mooi kasteel, een kabbelend beekje....en dan niets meer.... een abrupt einde.

Het was de laatste foto, één van jouw laatste blikken op de wereld waar je zo van hield.

Ik mis je.

In 't voorbijgaan

2011-09-15T00:25:00.004+02:00

Tijdenlang voel ik me als een trein die door een landschap raast. Ik zie wat ik passeer maar heb geen tijd het op te slaan, ik moet het spoor voor me in de gaten houden. Voorkomen dat ik ontspoor klinkt zo extreem, en zo voel ik het ook niet, maar de metafoor ontgaat me niet.

Vorige week kwam je in mijn dromen langs, ik zag je in een spiegel achter me staan. Je maakte grapjes en stak je tong uit, zo typerend jij. Ik werd boos en flapte er impulsief uit dat ik het oneerlijk vond wat je deed, grapjes makend jezelf laten zien terwijl je niet meer hier bent.

Ik schrok wakker, schrok van mijn eigen felheid en boosheid naar jou toe en vervolgens voelde ik me schuldig. Want het is toch juist mooi dat jij de laatste tijd me in mijn dromen passeert?

Vaak zie ik je ergens in het voorbij gaan en altijd heb je een uitstraling vol rust, alsof je me vertellen wilt dat het goed is zo. Dat jij je weg gevonden hebt en ik me geen zorgen hoef te maken om hoe jij het maakt daar waar je nu bent.

En dus voelde ik me vreselijk klote en schuldig dat ik in mijn droom zo gereageerd had op je. Natuurlijk ben ik nuchter genoeg om te realiseren dat dit niet nodig is, dat mijn schuldgevoel niet nodig is. En dat mijn boosheid en impulsieve reactie goed, en waarschijnlijk ook nodig, zijn.

Maar toch....de volgende keer steek ik mijn tong uit ;-)

Kus lieve papa, ik houd van je.

Herinneringen

2011-08-16T01:49:00.001+02:00

In het wakker worden besef ik vaag dat er iets niet klopt. In mijn hoofd ben ik onderweg, op weg in de auto naar Zuid Duitsland. Ik zie de landschappen aan me voorbij trekken met een gevoel van leegte in me. Ik zie de plaatsnamen op de borden en ik negeer de scherpe pijn van de sneetjes die ze maken. Op de hele route liggen zoveel plaatsen waarvan ik weet dat papa en jij er zijn geweest.

In dat mistige moment tussen slapen en wakker worden duiken herinneringen op uit de afgelopen weken die nog niet echt een plekje hebben gevonden in mij. Zo blijven de plaatsnamen opdoemen, zo zie ik de wisselende landschappen langstrekken. Bijna levensecht, alsof ik nu in de auto zit. Ik voel de verlammende mengeling van angst en onrust die me overvalt wanneer we dichterbij Tübingen komen. Vanaf het eerste moment dat we jou daar opzochten is dat gevoel daar opgedoken, onwetend over wat ons te wachten stond. Onrust over wat ons nu weer verteld zou worden, welke heftige beslissingen we zouden moeten nemen, welke medische ingrepen er op de planning stonden. En telkens was het jouw lichaam dat op de rem trapte wanneer ik bereid was de diepte in te springen, en wanneer ik niet wilde springen had jij de duik de diepte in al gemaakt en kon ik weinig anders dan met je mee springen.

Natuurlijk is het logisch en makkelijk om nu te zeggen….dat ligt achter ons. Het telt niet meer. In zekere zin klopt dat, het ligt achter ons. Maar het telt nog wel, want het doemt van tijd tot tijd nog steeds op. In mijn dromen, in mijn gedachten, in mijn herinneringen.

Ik moet het nog een plekje geven, de rust vinden om al die belevingen nog eens de revue te laten passeren voor ik ze weer opberg.

Erover schrijven is daar een eerste stapje in.

En weer zie ik de borden opdoemen, de plaatsnamen en regio’s waar papa en jij zoveel mooie momenten hebben beleefd samen. In de weken dat we wekelijks de rit naar Tübingen maakten heb ik me wel eens afgevraagd wat voor een flauwe kosmische grap het eigenlijk is geweest. Op de hele route is bijna geen enkele plaats zonder koppeling, het is een weg vol herinneringen. Een deel mijn eigen herinneringen. Herinneringen aan vakanties vroeger, toen we klein waren en onze grote avonturen in de bergwereld tegemoet reden. Toen ik ouder was, en voor het eerst met eigen partner en auto achter jullie aanreed. Toen ik nog ouder was en mijn eigen kinderen die beleving mee wilde geven. De weg is geplaveid met herinneringen, en ergens vind ik dat wel een mooie gedachte. En al wil ik voor geen goud terug naar de tijd dat we wekelijks deze route reden, soms mis ik het. Mis ik de herinneringen die langskwamen wanneer ik daar reed.

Ik mis je

2011-08-12T15:18:00.002+02:00

Om mij heen draait de wereld, ik draai met haar mee.

In mij staat de wereld stil, ik sta stil.

Stil bij jou.

Bij jou missen.

Ik mis je zo.

Deze nieuwe toekomst

2011-07-16T00:38:00.000+02:00

Het blijft onwezenlijk, alsof ik nog steeds in een droom rondwandel waar ik ooit uit wakker ga worden. De laatste dagen waart jouw aanwezigheid voortdurend om me heen, ik hoor je in gedachten grapjes maken, we voeren serieuze gesprekken, ik voel je warmte. Soms is het zo sterk dat ik amper kan geloven dat ik deze momenten nooit meer met je mee zal maken. Ze waren zo vertrouwd, zo gewoon dat het vanzelfsprekend was.

Je zou samen met mama oud worden, ik vroeg me wel eens af wat voor een ouder echtpaar jullie zouden worden. Nog steeds kibbelend om dan hand in hand de dijk uit te lopen richting de stad, of gezellig met een glaasje wijn te genieten van het gekwetter van de vogeltjes in de tuin.

Een tijd geleden kwam ik spontaan een keertje langs, je lag te slapen op de bank en ik mocht je met mijn kus wakker maken. Ik herinner me nog altijd het speciale gevoel dat ik toen, ik zag je breekbaarheid, ik voelde hoe tijd patronen veranderde en ik had vertrouwen in de toekomst. Een toekomst waarin jij ouder werd, jullie samen oud werden en samen zouden genieten van jullie oude dag, en nu is die toekomst er niet meer.

De toekomst die nu voor me ligt is proberen een weg te vinden met jouw liefde in mijn hart, de herinneringen met me mee dragen. Jouw kleinkinderen vertellen over jou wat ze nog niet weten, of de verhalen nog eens vertellen die ze zo graag over je horen. Mama laten weten dat ze niet alleen ervoor staat, maar ze op ons mag leunen.

Maar dat alles neemt nimmer de pijn van jou verliezen weg, en ik mis je zo vreselijk dat ik de pijn nog steeds niet kan voelen.

Dag lieve papa, ik hoop dat waar jij nu bent je met een glimlach meekijkt in onze toekomst, wetend dat in onze harten je er altijd deel van uit zult blijven maken.

Zoveel strijden

2011-07-05T00:36:00.001+02:00

Dommelen

Een nieuwe stroomversnelling. Het ene moment zit ik in de auto, hoor via de telefoon het nieuws over de volgende stap die wordt ingezet. Zonder onze duidelijke instemming, zonder overleg. Ik kom boos het ziekenhuis binnen, de trappen naar de vierde verdieping heb ik nog niet eerder zo snel gelopen als vandaag. Ik ben boos op zoveel onkunde bij mensen van wie je toch zou mogen verwachten dat ze weten hoe zorg te dragen. Ik ben boos omdat ondanks dat we voortdurend het gehele proces om jou heen bewaken er telkens weer iets tussendoor weet te glippen. Wat ons soms voor een voldongen feit plaatst.

Er was nog net een klein stukje tijd om jou voor te bereiden op de volgende stap, het vloog je aan. Ik zag de paniek, de onrust, de heftige emoties, je intense moeheid. Ik zag je gebroken spirit, je wil is er daar is geen twijfel over mogelijk maar de veerkracht is op. Je krijgt niet de rust die je nodig hebt, er wordt een te grote druk bij je gelegd en vandaag werd daar nog een flinke schep bovenop gedaan.

Je emoties waren heftig, en terecht. Wat er vandaag gebeurde past niet in een concept van zorg dragen voor mentaal en fysiek welzijn. Het is het zoveelste voor jou om te verwerken, bovenop alles. Het is het zoveelste voor ons om in te vechten, voor jou. Omdat we je die rust en ruimte willen geven die je nodig hebt, om te herstellen, om te strijden.

Onze strijd bestond uit gesprekken met artsen die niet in staat lijken te zijn constructief om te gaan met een simpel gegeven, wij als mentor van jou om jouw welzijn te bewaken. We hebben onze frustraties geuit, opnieuw gevraagd om duidelijke paden en heldere communicatie.

Jouw strijd bestond uit verwerken van weer nieuwe veranderingen, aangeven dat er teveel van je verwacht wordt, accepteren dat je niet meer kunt opvangen dan je aankunt nu. Je doet het zo ontzettend goed, je strijden hoeft geen voortdurend actief vechten te zijn. Momenten van berusting, van terug kijken, van stil staan, ze horen allemaal bij deze strijd en ze mogen allemaal.

Morgen beginnen we aan een nieuw hoofdstuk, de laatste stap voor naar huis gaan. Het voelt voor ons allemaal als een nieuwe enge en onzekere stap. Wat gaat dit ons brengen, welke strijden liggen er nu weer op ons te wachten. Maar één ding is zeker lieve mama, we blijven vechten om jou de ruimte en rust te geven die je nodig hebt, we blijven strijden om jou te helpen in dit proces van helen en genezen.

Tastbaar en leeg

2011-07-04T15:30:00.000+02:00

Culemborg

Soms kom je even langs in een klein woord, soms in een gebaar. Een herinnering die vluchtig voorbij komt. Vandaag was je zo dichtbij me, en tevens zo vreselijk ver weg. Ik heb kledingstukken van je in mijn handen gehad, ik zag je in gedachten naast me staan. Grappend over hoe ik de riemen (op de verkeerde plek) in de kast legde, troostend toen de pijn me bijna overmande en ik weg wilde rennen uit jullie slaapkamer.

Ik heb het beddengoed afgehaald, jouw geur wordt niet langer meer gedragen door de schone lakens die nu op het bed liggen. Ik herkende de vaalheid van jouw kussensloop en ik voelde me een indringer in een domein dat niet het mijne is. Maar dat van jou en mama.

Verdriet sneed venijnig kleine sneetjes in mijn hart terwijl ik me door de dingen ploeterde die gedaan moesten worden. Ik keek uit het raam terwijl ik de kussens opschudde, zo vaak heb jij uit dit raam gekeken. Over de dijk uitgekeken en de veranderingen van de seizoenen gezien, de geluiden die vanaf de tennisbaan de dijk over kwamen. Het geroezemoes van fietsers en wandelaars die van een warme zomerse dag genoten. Ik blokkeerde het geluid van een motor die ik in de verte hoorde aankomen, abrupt heb ik me omgedraaid. Ik kon en wilde het niet zien, het beeld dat mijn herinneringen me zouden voorspiegelen. Jouw motor de dijk af zien komen, de geruststelling dat je weer veilig thuis was. Het voelde alsof ik door de ogen van mama keek, de pijn en leegte die haar omver schopt raakte mij eventjes aan.

Opnieuw wilde ik wegrennen, en weer bleef ik staan.

Ik dwong mezelf om door te gaan, ik maakte het bed op en bleef even staan. Nooit meer zou jij deze lakens verkreukelen, zou je mama verwarmen in koude nachten.

Ik keek naar de walkman die aan jouw kant van het bed lag en moest me bedwingen om niet op het bed te gaan liggen, de koptelefoon op mijn hoofd te zetten en te luisteren naar muziek waar jij net voor het slapen gaan zo vaak naar geluisterd hebt.

Zo tastbaar en zo leeg, de dualiteit is ongrijpbaar. Je leeft in ons, we zijn stukjes jou en nu jij weg bent zijn er gebroken scherven die hun plek nog niet gevonden hebben.

Onzichtbare pijn

2011-06-27T00:07:00.001+02:00

Dommelen

Sommige beelden verdwijnen niet uit mijn hoofd, zelfs al weet ik dat het mijn eigen invullingen zijn. Het is een film die alsmaar wordt afgespeeld in mijn hoofd en ik kan er niet aan ontsnappen.

Ik probeer het los te laten, het hoe is niet relevant. Het is gebeurd, je hebt geen pijn geleden. Te weten dat het zo enorm destructief was, deze klap, voegt niets toe. En toch…het schopt me onderuit. Van binnen want aan de buitenkant blijf ik staan, rotsvast voor mama.

Maar jouw abrupte verdwijnen uit mijn leven is te groots om nu al te kunnen bevangen. De zinloosheid ervan is niet te bevatten. Het is wreed te bedenken dat in één moment een onbedachtzame handeling kan leiden tot het eindigen van een leven en het verwoesten van meerdere levens. Er zijn geen antwoorden, er zijn alleen feiten.

De feiten vertellen een verhaal dat te scherp is om vast te houden. Soms zijn er momenten dat ik het probeer, het snijdt in mijn vingers, de pijn brandt en ik blijf vasthouden. Het is de enige connectie die me nu nog rest met jou, met jouw aanwezigheid in mijn leven. Ik weet wel dat er altijd de connectie van de herinneringen zal zijn, maar nu kan ik daar niets mee. Nu is er niets dan pijn die zo dwars door me heen gegaan is dat ik weet wat me overkomen is, maar voelen kan ik het nog steeds niet.

Dat je er niet meer bent is diep tot me doorgedrongen, het heeft iets wezenlijks bij me weggehaald, alsof er een stukje hart van me weggerukt is. Ik probeer haar te repareren maar ze bloedt en blijft maar bloeden. Tergend langzaam en onzichtbaar, alleen voor mij om te voelen.

Thuis en nog zo ver weg

2011-06-22T08:07:00.002+02:00

Tiel

Bij het zien van zowel je kracht als kwetsbaarheid breekt mijn hart, je bent zo dapper en zo sterk, en tegelijk ben je zo breekbaar dat ik soms bijna bang ben je aan te raken.

We zijn weer een aantal stappen verder, je bent nu stukken dichterbij dan de afgelopen weken. Al was je daar natuurlijk voortdurend in mijn hart, en ben je dat nog steeds, het is fijn te weten dat je zoveel dichterbij bent fysiek en ik iedere dag bij je kan zijn.

Nu je zo dichtbij bent wordt het meer en meer onwezenlijk dat papa er niet meer is. Al die stappen die je maandag gemaakt hebt om weer naar Nederland te komen waren zonder jouw maatje. Nederland binnen rijden, in de bekende omgeving komen, zo dichtbij huis en tevens zo ver weg van thuis nog.

Diep onder de indruk

2011-06-18T22:11:00.002+02:00

Tübingen

Respect buigt, een diepe buiging.

In de kliniek hier in Duitsland zie ik knikjes met het diepste respect dat ik ooit gezien heb. Soms vrijwel onzichtbaar, soms zo sterk dat het bijna een buiging is.

Het gaat voorbij herkenning van slachtoffers van een ongeval onderling, het gaat voorbij herkennen tussen patienten onderling.

Het is een respect dat spreekt over moed, wilskracht en doorzettingsvermogen.

In de blikken lees ik bewondering en soms ook gedeelde pijn.

Zonder woorden wordt er gedeeld, ik voel een diep respect voor deze mensen die ondanks hun eigen pijn en trauma mijn moeder durven aankijken met een blik waaruit niets dan het diepste respect spreekt. Er wordt voorbij haar breekbare uitstraling gekeken, ze kijken naar binnen en uiten hun respect zonder oordelen, zonder wegkijken met een oprechtheid die ik nooit eerder heb gezien.

Het maakt diepe indruk op me.

Voortdurend heen en weer slingeren

2011-06-18T00:30:00.004+02:00

Tübingen

Bij je zijn is een voortdurend heen en weer geslingerd worden tussen blij zijn dat je nog leeft, verdriet om jouw verdriet en pijn, verdriet om jouw pijn en strijd te zien. Respect voor jouw moed en doorzettingskracht,verdriet om het gemis van papa. Vandaag was daarin een dag van veel emoties, bij jou, bij mij.

Praten samen leidt tot bijzondere gesprekken, beetje bij beetje komen bij jou dingen terug, of landt de impact van alles dat er is gebeurd. Beetje bij beetje wordt ook duidelijk hoe breekbaar je bent, in al je moed. Ik zie je kwetsbaarheid, ik vecht voor een beetje waardigheid, ik investeer om zaken die zo volkomen normaal lijken voor elkaar te krijgen. Opdat jij je meer en meer gaat voelen wie je bent, zodat je afstand kunt gaan nemen van de fase waarin je de afgelopen weken hebt vertoefd en je de stap kunt gaan zetten naar een nieuwe fase.

Het gegeven dat je naar Nederland zult gaan is niet zonder slag of stoot gegaan, een zekere organisatie waarvan ik hier de naam niet zal noemen had het bij fietsen moeten houden. Wellicht hadden ze dan wel wat wieltjes draaiende kunnen houden maar het grote wiel 'alles voor goed herstel' is een stap te ver voor ze. Het is eigenlijk onmenselijk dat jij, en wij, bovenop alles dat je te verduren hebt gehad dit ook nog moet verwerken. De teleurstelling verwerken van nog niet naar huis kunnen, alleen maar omdat een organisatie niet in staat is te organiseren waar ze claimen groots in te zijn.

De afgelopen dagen waren hectisch en vermoeiend. De twee dagen die ik thuis was werden gevuld met verwerken van de tegenslag in mijn lichaam, de chronische vermoeidheid die keihard toesloeg en zoeken naar balans en rust. Voor ik die gevonden had lag de planning alweer anders, stapte ik opnieuw in de auto om bij jou te kunnen zijn. Om jouw strijd te delen, je te laten merken dat je niet alleen vecht.

Vandaag en gister ben ik in dat gevecht gestapt om jou mee te helpen, te strijden, te zoeken naar rust. Ik hoop zo lieve mama dat als je eenmaal in Nederland bent die rust meer en meer zal gaan komen. Dat je zult gaan merken dat je lichaam iedere dag een stapje vooruit gaat.

Verward en gebroken

2011-06-14T01:52:00.001+02:00

Tübingen

Moe, verward, gebroken.

Het voelt of ik in dit weekend jaren ouder geworden ben. De moeheid zit overal in mijn lichaam, mijn benen willen niet, denken wil niet, bewegen wil niet. Te moe om naar bed te gaan, te druk in mijn hoofd, teveel dat in mijn gevoel beweegt. Een deining die alsmaar sterker wordt, ik hoop dat schrijven zorgt voor een beetje rust.

Ik reis door de tijd, ik ben in het hier en nu, in het verleden en in de toekomst. De toekomst kan ik gemakkelijk loslaten, er zijn geen paadjes uit te stippelen. Alles komt zoals het komt en daar kan ik wel in berusten.

Het recente verleden heb ik amper kunnen plaatsen, geen wonder dus dat die zich aan mij opdringt zodra er momenten van betrekkelijke rust zijn. Vannacht droomde ik, de droom was een mengeling van flarden uit mijn leven, waar verleden en heden door elkaar liepen. Ik als volwassene in een huis dat me deed herinneren aan een huis waar ik me vroeger thuis en veilig voelde, kinderen die in en uit liepen. Verantwoordelijkheden die op mijn schouders lagen en ineens de darteling die ik als kind kon voelen maar zelden uitte. Ik was het meisje en de volwassen vrouw, er was een man die mijn wang aanraakte en zei ‘het weefsel is aangetast, je verdriet heeft sporen achter gelaten maar die genezen wel’. Er was veel meer in de droom maar de herinnering aan de droom vervaagde zodra ik wakker werd.

Toen was ik me direct bewust van waar ik was, een sobere hotelkamer in Tübingen, om 7 uur ’s morgens na een best wel brakke nacht. Ik draaide me nog even om in de hoop een uurtje te kunnen slapen, het lukte niet. Herinneringen aan het gesprek met mama gister doemden op, de pijn in haar te zien en voelen hielden me in de greep en het voelde enorm zwaar om op te staan en naar haar toe te gaan. Met ergens de zekerheid dat de waarheid nu tot haar is doorgedrongen, en toch nog een spoortje onzekerheid dat dit misschien niet het geval was en ze opnieuw alle vragen zou proberen te uiten. Dan had ik ze opnieuw beantwoord, maar zodra ik haar blik zag wist ik….dat hoeft niet meer. Haar verdriet hangt om haar heen als een mist die haar niet verlaat, het vuur dat ik eerder in haar ogen zag is er niet. Het is goed en nodig, realiseer ik me, maar dat neemt de pijn in mij om haar zo te zien niet weg.

Nu thuis, met een lichaam dat voorbij alle grenzen gegaan is en door alle barrières van vermoeidheid gedoken is, zie ik dit weekend opnieuw voorbij komen. Ik weet dat ik gedaan heb wat nodig was, ik weet dat er geen goed of fout is. Ik zie de tegenstellingen in gevoelens, gedachten en meningen bij anderen en ik ben me bewust van mijn eigen kwetsbaarheid. Zoals een wijs man me vandaag zei, ‘er is geen handboek voor dit soort situatie’s’, er is alleen een vertrouwen op je eigen gevoel. Een weten dat die je de weg wijst. Ik sta op die weg, en vaak voel ik me er eenzaam en niet begrepen. Van mij mag een ander voorop lopen, ik heb niet de intentie om me een weg te banen in een doolhof van heftige emoties, niet zichtbare paden die opdoemen in de mist en op de tast een weg zien te vinden. Maar ik sta er wel, en als ik er sta dan weet ik dat ik het niet uit de weg ga om die weg uit te lopen die voor me ligt. Zelfs al kan ik geen hand voor ogen zien, zelfs al weet ik niet waar de volgende stap toe leidt. Het feit dat ik daar sta en durf te zijn in het nu, is voor mij waar ik nu mijn kracht en zekerheid uithaal.

Onwerkelijke werkelijkheid

2011-06-12T22:45:00.002+02:00

Dommelen - Freudenstadt (6 mei)

De zon herinnert me aan de dag dat het zo onwerkelijk voor me was dat de zon scheen. Op een dag waar in mijn gevoel de wereld zwart was. - 6 mei 2011 -

Na een nacht met vrijwel geen slaap en nog altijd amper bevattend wat er was gebeurd reden we met zijn viertjes naar het ziekenhuis vlakbij de plek van het ongeval. Stilzwijgend reden we over de plek waar papa was doodgegaan. Ik blokkeerde het beeld dat opdoemde in mijn hoofd.

De dag ervoor, de remsporen zien, de sporen die het technisch onderzoeksteam hadden achtergelaten op een wegdek met olievlekken en remsporen. Stukjes glas en miljarden stukjes versplinterde motor. De berm lag er bezaaid mee. De plek vertelde een verhaal dat nu alweer in tijd aan het vervagen was. Met ieder voertuig dat over het asfalt reed vervaagden de tastbare sporen die hun verhaal deelden.

Lang stonden we op een bijna lege parkeerplaats bij een ons onbekend ziekenhuis, waar we probeerden moed te verzamelen en moed ons in de steek liet. Met lood in onze schoenen liepen we richting het ziekenhuis waar een begrafenisondernemer ons op zou wachten. Terwijl we daar liepen voelde ik een licht om ons heen, het was of iets ons leek op te tillen. In gedachten weefde ik een weg met het licht en de energie, ik omhulde ieder van ons ermee, mijn broer zelfs drie keer. Ik sloot onze bubbels van energie af met een grote omtrekkende beweging waarmee ik een cocon van veiligheid en geborgenheid op energieniveau om ons heen plaatste.

We stonden voor de deur, een diepe zucht en daar gingen we.

Papa lag er vredig bij, er waren verwondingen aan zijn gezicht te zien, zijn lichaam gaf een deel prijs van het verhaal dat beetje bij beetje zich aan ons toonde.

We verbaasden ons alle vier over de scheve glimlach die we op zijn gezicht zagen. Een glimlach die (ontdekten we later) niet door de camera gevangen was.

Hoe verwonderlijk kan perceptie zijn op een specifiek moment.

Ik koester die glimlach, het was papa zijn glimlach die me zei 'Het is goed zo kaatje'

Tranen

2011-06-12T21:12:00.001+02:00

Tübingen

Als we binnenkomen zit je in een grote rolstoel, oogt eigenlijk meer als een ligstoel die als rolstoel gebruikt kan worden. Je kijkt me aan en ik voel de vragen die in je dolen als een enorme bal op me afkomen. Je bent erg onrustig, ik vertel je dat je rustig kunt doen. Dat we de tijd hebben, dat wij nu hier zijn, morgen de hele dag en maandagochtend ook bij je langskomen voor we weer naar Nederland terugrijden.

Je gunt jezelf geen rust en we duiken samen de diepte in.

Ik zie hoe mijn woorden landen bij je. Het besef dringt tot je door en de pijn snijdt door me heen, laat niets heel van binnen. Niet bij mij, niet bij jou. Je probeert de vragen te uiten die je hebt, met vallen en opstaan komen we er samen uit. Soms ook niet en dat is voor beiden enorm frustrerend. Voor jou dat je je niet uiten kunt, je doet zo je best! En ik begrijp soms echt niet welke vraag je stelt. Ik voel me zwaar tekort schieten.

Na alles dat jij hebt doorgemaakt, na alle gevechten die jij geleverd hebt, ben je overgeleverd aan mijn niet kunnen begrijpen wat jij probeert te vragen.

En toch zijn we een stap verder, we hebben ons verdriet gedeeld. Wanneer ik verdrietig mijn hoofd op jouw bedrand neerleg zie ik dat je naar me kijkt.

'Ja ik ben heel erg verdrietig' zeg ik, terwijl de tranen in mijn ogen opwellen. Je knikt, ik zeg 'Jij ook hé' en je knikt weer terwijl er tranen in jouw ogen verschijnen

Zoveel

2011-06-11T14:03:00.002+02:00

Onderweg

Dan ineens slaat de schrik om mijn hart. We rijden op de snelweg richting Tübingen en worden ingehaald door een aantal motorrijders. In een flits komen er beelden voorbij.

Papa met een glimlach en trots op zijn motor, samen toeren met mama. Het beeld wordt gevolgd door een beeld van hun motor dat kantelt en tegen de zijkant van een Volkswagen Polo klapt. Ik weet dat dit een beeld is dat door mijn hersenen is ingevuld, ik was er niet bij en heb het niet gezien. En toch krijg ik dat beeld niet uit mijn systeem.

Het beeld wordt gevolgd door een beeld van mama, het litteken op haar hoofd van oor tot oor, half kaal en de gebroken blik in haar ogen. Ik vraag me af of ze het weet, of ze het voelt. Verdrietig en bang zie ik het weekend dat voor me ligt.

Het voelt of ze zich aan mij vastklampt, vorig weekend toen we bij haar waren voelde ik dat heel sterk. Ze kon nog niet praten, alternatieve vormen van communiceren waren te vermoeiend voor mama. En toch voelde ik die vraag die ze op me losliet toen ik binnenkwam. Het omarmde me, verstikte me bijna als een deken die op je wordt gelegd en te zwaar is.

Ik vraag me af hoe helder ze straks zal zijn. Zal ze, zoals ik vermoed, alles hebben vastgehouden tot ik er ben? Zal ze nu wel meer kunnen communiceren? Gaat ze dat ook doen om de onuitgesproken vragen bij me neer te leggen?

Enerzijds hoop ik het, ze heeft recht op mijn eerlijkheid. Recht op weten wat haar is overkomen. Ze heeft er recht op te weten dat haar man, haar geliefde waar ze 40 jaar lief en leed mee gedeeld heeft, haar maatje, er niet meer is. En als ze dit vermoed heeft ze recht op bevestiging hiervan.

Dat ik het kan weet ik, dat ik zal doen wat nodig is dat spreekt vanzelf. Ik weet dat ik sterk genoeg ben dit te dragen en evengoed voel ik me de kleine Karen die de veiligheid en geborgenheid van thuis nodig heb. De warmte van Papa en Mama die er voor me zijn, die wil ik voelen, die mis ik intens.

Het ongefundeerde lopen is zwaar, voortdurend zoeken naar vaste punten, naar houvast, naar ankers.

En dan hoor ik een zachte stem 'These mist covered mountains are home now for me' en ik breek. Heel eventjes mag ik me klein voelen, hoef ik niet groot en sterk te zijn.

'Jij bent de oudste Karen, jij moet de wijste zijn.'

Straks....nu even niet.

Zoveel lijntjes

2011-06-11T00:01:00.001+02:00

Dommelen

Vanavond straalde ze, in haar galajurk, helemaal klaar om haar vriend te vergezellen naar zijn eindgala.Ik zag mijn dochter, het meisje in haar, de jonge vrouw in haar. De versnelde volwassenheid die over haar heen gekomen is.

Zo graag had ik voor haar gewild dat ze dit zou kunnen delen met haar opa, haar maatje. Mijn hart huilt om het verdriet dat voor haar zo vaak nog te groot is. Niet meer opa kunnen bellen om gekke grapjes te maken, niet de foto’s aan hem kunnen laten zien van een bijzonder moment in haar leven. Niet met oma kunnen praten over dit speciale moment, weten dat wanneer oma er aan toe is om dit met haar te delen leven alweer vele sprongen verder is.

Mijn verdriet verstopt zich in een diepe zucht, tranen hebben hun weg nog niet gevonden, dat neemt niet weg dat verdriet als een onzichtbare deken om me heen hangt.

Ik zie het verdriet bij mijn kinderen, de pijn om het plotselinge gemis van hun opa. De onzekerheid en onrust om het welzijn van hun oma. Ze uiten zich zoals bij hen past, sterk wisselend, ingetogen en verkapt uitend.

De druk die nu op hen ligt is veel te groot. De maatschappij verwacht van hen dat ze doorgaan daar waar menig volwassene nu begrip van zijn werkgever en collega’s krijgt. Ik zie met pijn in mijn hart de strijd die zij de afgelopen weken hebben moeten voeren, ieder hun eigen persoonlijke strijd. De strijd met hun emoties, om te accepteren wat er is gebeurd. Het omgaan met wat er allemaal op hen afkomt, waarin ze mij als veilige baken ook nog eens regelmatig moeten missen omdat ik momenteel leef tussen Tübingen en Valkenswaard. De laatste weken heb ik vaak mezelf horen vertellen aan anderen dat ik me in een onmogelijke spagaat bevind. Ik moet voortdurend kiezen waar ik denk het meest hard nodig te zijn. Het ene moment is dat bij mijn eigen kinderen, het andere moment bij mama. Een ander moment bij mijn broer en schoonzus. Ook was er een moment dat ik bij papa wilde zijn. Toen zijn lichaam hier in Nederland was moest en wilde ik hier zijn om hem het respectvolle afscheid te kunnen geven wat hij verdient.

Het zijn geen rationele afwegingen maar gevoelskwesties. Het is niet uit te leggen waarom ik een keuze maak, het enige dat daarin voor mijzelf telt is wat ik voel. En hoe mistig het ook om, en zelfs in mij, is….mijn gevoel laat me telkens weer weten welke richting ik op moet gaan. Soms is dat een klein stapje, soms is het niet meer dan mijn neus een andere richting op draaien. Het telt om het gevoel en het weten dat mijn gevoel volgen goed is. En toch ga ik daar soms keihard onderuit, want mijn gevoel is dat van een ander niet, en daarin heb ik me de afgelopen dagen eenzaam gevoeld. Een buitenstaander in mijn eigen leven, vervreemd van de mensen om me heen.

Een vreemde gewaarwording, eentje die me met een verdrietig gevoel achter laat.

Op zulke momenten is het goed me te realiseren dat ik kwetsbaar ben. In mijn verdriet, in weken van geleefd worden en verantwoordelijk zijn voor twee jonge kinderen met ieder hun eigen verdriet, daar is weinig ruimte voor bezinning. Daar is weinig ruimte om alles tot me door te laten dringen. Het is een voortdurend overleven, van dag tot dag, van moment tot moment, soms van minuut tot minuut.

Niet vergelijkbaar met het overleven waar mama zo hard in vecht. Maar overleven is wat we momenteel allemaal doen, deze klap is zo sterk. Het heeft ons keihard onderuit geschopt en de situatie heeft ons gedwongen op te staan en verder te gaan.

In mijn gevoel ben ik blijven liggen, probeer ik de impact tot me door te laten dringen, probeer ik verdriet ruimte te geven. Ook dat is een deel van mijn strijd in overleven in waar ik nu ben.

Tijdslijnen

2011-06-10T23:59:00.002+02:00

Dommelen

Bij het overwegen om een blog te starten liep ik spaak op het wel of niet volgen van tijdslijnen. Mist kent geen tijd, in mist kun je dwalen en alle gevoel voor richting kwijt zijn. In mist kun je dolen en alle gevoel voor tijd kwijt zijn.

Dat is wat ik ervaar sinds 4 mei, rond vijf uur in de middag eindigde daar een tijdslijn in mijn leven.

De lijn van mijn leven, van mijn jeugd, van mijn oorsprong.

Bij het horen van het nieuws ‘Je ouders hebben een motor ongeluk gehad in Duitsland, je vader is daarbij overleden en je moeder is in levensgevaar.’ Waren mijn roots in één klap weggevallen.

Ik hoorde mijn man de woorden uitspreken, ik zag de ontzetting, de verbijstering en het immense verdriet bij mijn dochter die achter hem stond en op deze manier het nieuws hoorde. Mijn geest schakelde, ik voelde waar mijn zoon was en wist dat hij het nog niet gehoord had. Ik zag dat mijn dochter in paniek wegliep van de drempel van de slaapkamer in ons vakantiehuis in Bretagne. Ik zag de pijn op het gezicht van mijn partner. Er rolde één traan over mijn wang en ik schakelde. Ik kreeg mijn schoonzus aan de telefoon, ik hoorde haar huilen, ik voelde haar pijn maar mijn lichaam had al een besluit genomen. Ergens vaag in mijn hoofd startte een liedje, ik negeerde het.

Ik had geschakeld, nuchter en praktisch regelen. Emoties zouden later wel komen, wetend dat we een autorit van ruim 11 uur voor de boeg hadden om naar Nederland te rijden was ik in staat emoties van me af te zetten.

Voelen is een stap voorbij

2011-05-31T00:11:00.000+02:00

In mijn verdriet wil ik alleen zijn
In deze pijn wil ik niet zijn
Voelen is een stap voorbij
De lege kilte diep in mij.

Mijn verlies wil ik zelf dragen
Mijn delen zelf bepalen
In mijn verdriet is geen ruimte
Ze verdwaalt in de immense stilte.

In gedachten even samen

2011-05-31T00:08:00.002+02:00

Dommelen

Lieve Papa,

Een eerste rustige dag in weken, aldoor heb ik het gevoel dat ik je wil bellen. Ik wil je vertellen wat er is gebeurd, hoe het nu met mama gaat. Mijn gemis en verdriet wil ik met je delen.
Al waren onze dagelijkse levens draadjes op afstand er is een grote lege plek in mijn leven nu. Een immense leegte in mijn gevoel.

Het is of de basis uit mijn bestaan is weggeslagen, mijn roots gebroken, aan een zijden draadje bungelt zij heen en weer. Ik wil haar koesteren, vertellen dat het goed is, dat alles weer goed komt. Het is een gefluister, aan mijzelf gericht en nog zijn haar klanken te schel.

De leegte zoekt mij, ik zoek haar koele omhelzing. Niets voelen is even verademend als onheilspellend. Ik dwaal in mijn eigen onrust, op zoek naar rust. Ik zoek naar een connectie met jou, een delen wat bekend en vertrouwd voelt. Deze vond ik vanmiddag uiteindelijk toen ik met camera om mijn nek ben gaan struinen in een weiland hierachter.

Me te kunnen richten op niets meer dan wat de lens me voorspiegelde gaf rust, een veilig afgebakend gebied waar alleen de wind het beeld verstoren kon. In gedachten hoorde ik je zeggen en wijzen ‘kijk daar, die libelle’ en ik realiseerde me dat ik je nooit mee heb kunnen nemen naar het prachtige besloten natuurstukje hier vlakbij. Vanmiddag was je bij me, nam ik je mee en ik denk dat ik nog heel veel vaker jou mee zal nemen naar de rust van dat mooie plekje.

Kus
Kaatje

In de schemering

2011-05-23T00:57:00.001+02:00

Dommelen

Tussen hier en nu, voortdurend heen en weer geslingerd. De toekomst zo ver weg, zo vaag en zo onzeker. Het heden zo scherp en pijnlijk, het schemergebied dat sluimerend afschermt biedt een gekoesterde ruimte. Een ruimte voor jou om te zijn, een ruimte voor mij om te zijn. Beiden te mogen zijn waar tijd ons naartoe heeft gebracht.

Tijd staat stil voor jou en ik wandel heen en weer tussen jouw tijdslijn en de mijne. Iedere minuut, ieder uur, iedere dag groeit het verschil tussen onze tijdslijnen, mijn nu is niet de jouwe. Jouw nu is niet de mijne. Ons nu is een gespleten werkelijkheid, waar jij droomt en dwaalt en ik af en toe je hand vasthoud. Onwetend van waar jij dwaalt maar in rotsvast vertrouwen dat je nu mag dwalen. Dat je zelf je weg mag zoeken in deze schemering.

In diezelfde werkelijkheid zoek ik mijn weg in een wir war van emoties, gedachten en feiten. Zaken die geregeld moeten worden, gedachten die gehoord willen worden, gevoelens die gevoeld willen worden.

Mijn weg is er één van dwalen en zijn tussen verleden, heden en toekomst. Voorbij hier en nu ligt een weg die dwaalt in de schemering, mistige flarden tonen soms een beeld, fluisteren dan weer een herinnering en raken soms de randen van mijn hart.

Lieve mama, dwaal jouw eigen weg zoals ik de mijne nu dwaal. We hebben altijd een pad weten te vinden die onze wegen bij elkaar bracht. Ook al voelt het nu soms of ik dat pad kwijt ben, ik weet dat ze er ligt, ik weet dat we haar zullen vinden.

Ik hou van je
Kus
Karen

De pijn in mijn hart

2011-05-23T00:13:00.000+02:00

De pijn in mijn hart
Overschreeuwt alles.

Te snel raast ze
Te scherp snijdt ze.

De pijn in mijn ziel
Overstemt alles.

Te luid haar klanken
Te pijnlijk haar wenen.

Tussen privacy en waardigheid

2011-05-20T20:15:00.002+02:00

Tübingen

Waar ligt de grens tussen zorg en betutteling. Die vraag houdt me ineens bezig. Nu jij nog in coma gehouden wordt is het logisch dat wij voor jou beslissingen moeten nemen, maar er komt een moment (houd ik mezelf voor) dat jij bij gaat komen. En als je dan een beetje lijkt op de vrouw die je altijd was dan zul je heel veel zelf willen kunnen beslissen.

Ik worstel met de grens tussen respect voor privacy, waardigheid en jou warmte geven. Je aanraken is een voortdurend aftasten voor me. Bij vrijwel iedere aanraking vraag ik mezelf af, zou jij dit prettig vinden? Zou dit niet over een grens bij jou zijn?

In de dagen dat je in coma wordt gehouden streel ik voorzichtig je wang, ik zoek een leeg stukje huid op je arm. Een plek die niet bedekt wordt door verband of vol ligt met slangetjes die uit je lichaam steken. Het wordt essentieel voor me om jou mijn warmte te laten voelen, om zachtjes met mijn vingers je huid te strelen. En toch is daar voortdurend het voor mezelf aftasten, ga ik hierin niet een grens over, hoe bewaak en respecteer ik jouw privacy en waardigheid.

Met Gert praat ik erover, ik vraag hem hoe hij daarmee omging toen hij verpleger was. En hoe familie van patiënten die hij verzorgde ermee omgingen. Op de één of andere manier zoek ik naar bevestiging dat het goed is zoals ik ermee omga. Ik merk dat ik met sommige dingen moeite heb, we maken foto’s van mama. Zodat degenen die thuis zijn kunnen zien hoe het met mama gaat, daar overschrijd ik voor mezelf al een grens. Want we kunnen het mama niet vragen of ze dit goed vind, ik kan de foto’s niet maken en vraag het Gert te doen. Waarbij ik voortdurend mijn eigen grens in de gaten houd en aangeef wanneer ik het genoeg vind.

Eenmaal thuis ben ik blij dát we foto’s hebben gemaakt want bij de kinderen leeft veel onrust over hoe het met oma gaat, en ze hebben bevestiging nodig dat het wel echt oma is die dit is overkomen. De foto’s helpen daarin en ik vind wat meer rust in het gegeven dat dit goed is.

The Rose

2011-05-20T00:59:00.002+02:00

Dommelen

Lieve mama,

Tijd staat stil en tikt te snel. Je ligt nu al 15 dagen op de Intensive Care, vermoedelijk onwetend van wat er is gebeurd. Onwetend van de pijn en het verdriet dat wij met ons meedragen, en toch….heb ik soms het gevoel dat je het wel weet. En dat je juist daarom zo hard vecht om te herstellen, om bij ons te zijn. Maar misschien vecht je wel zo hard om bij papa te zijn, en wat gaat het met je doen als je ontdekt dat papa er niet meer is.
Iedere keuze die jij maakt is goed. We hebben je op energie niveau verteld dat het goed is. Welke keuze jij ook maakt. Maar ik durf eerlijk toe te geven dat hoe verder weg we raken vanaf het moment van het ongeluk, hoe moeilijker ik het vind om overtuigd te blijven van dat gevoel. Want hoop neemt me mee, hoop spiegelt me dromen voor van een toekomst samen met jou. Waar de pijn schrijnend is om het gemis van papa, maar waar liefde een brug slaat en ons vasthoudt.

Afscheid van papa nemen zonder jou, al droegen we je in ons hart en gevoel met ons mee, was onmenselijk zwaar. Iedere stap van ons afscheid nemen hebben we voor je vastgelegd, en ik hoop zo dat er een moment zal komen waarin we samen met jou die dag kunnen beleven. Waarin we het verdriet en de pijn kunnen delen, samen kunnen dragen.

Ik hoop dat het moment komt waarin ik jou kan vertellen dat je het verdriet, de pijn en het gemis niet alleen hoeft te dragen. Al weet ik maar al te goed lieve mama dat een deel van jouw pijn door niemand van ons gedragen kan worden.

Vanavond moest ik ineens denken aan The Rose van Bette Midler. Ik weet dat papa het vroeger vaak draaide, en mijn gevoel legde een connectie met jou.

Dus deze lieve mama…is voor jou.

Voor de roos die je bent, met een steel die buigt in de wind maar niet breekt, en met een bloem die nu het zonlicht haar bladeren niet streelt zichzelf naar binnen heeft gekeerd. Maar haar schoonheid leeft in mijn hart, ik geef haar aan je terug, laat haar warmte je voeden. Laat je dragen op haar kracht, en welke weg je ook kiest, je blijft voor altijd de roos die je bent.

Kus
Karen

Onwerkelijk en onwezenlijk

2011-05-17T06:56:00.002+02:00

Dommelen

Lieve mama,

Het blijft onwerkelijk en onwezenlijk om bezig te zijn met het afscheid nemen van papa, en te weten dat jij zo ver weg bent, niet deel uitmaakt van dit proces. Al dragen we je in onze harten mee, de pijn snijdt dat jij niet hier bij ons kunt zijn.

Peter is zo geweldig sterk de laatste dagen. Ik weet dat papa trots op hem is, dat jij trots op hem bent en ik hoop zo dat het moment gaat komen dat jij samen met hem, samen met mij, samen met ons, verdrietig kunt zijn. Om jou deel uit te laten maken van het proces waar we nu doorgaan wordt alles vandaag gefilmd, werd alles gister tijdens condoleren gefilmd. Die film hoop ik over een tijd samen met jou te kunnen kijken.

We willen zo graag weten dat we het goed doen voor jou, dat jij ondanks alle pijn en verdriet zult voelen hoeveel deel jij uitmaakt van de ceremonie waarin wij afscheid nemen van papa.

Ik hou van je, kus Karen

Kracht

2011-05-14T20:35:00.001+02:00

Je strijd zo heftig
Je vechten zo sterk
Je wil zo krachtig.

In gedachten

2011-05-12T08:34:00.001+02:00

Dommelen

Lieve mama,

Gister ochtend heb ik een tijdje met je hier op het vlonder in de zon gezeten. We zaten naast elkaar, de warmte in ons op te nemen en ik heb je gezegd dat je haar mee moet nemen.

We horen van de artsen dat je het voor elkaar krijgt om telkens weer kleine stapjes te zetten en we verbazen ons iedere keer over jouw kracht.

Lieve mama ik ben in gedachten bij je, ik praat voortdurend tegen je en ik hoop dat er ooit een moment gaat komen waarin we samen bij die momenten terug zullen zijn, terug kijken en weten dat we zo intens veel met jou bezig zijn.

Straks gaan we bij papa kijken, gister is zijn lichaam overgebracht naar Nederland. Vandaag kunnen Patrick en Melanie bij hem kijken, kunnen Gerard en Robert hem zien, kan oma bij hem zijn. Het is voor hen allemaal belangrijk dat het tastbaar wordt wat er is gebeurd, dat papa niet meer hier bij ons is. Ik neem de rustige energie waarin ik nu ben mee, ik ga straks nog even jouw energie opzoeken en deel de mijne met je. Ik heb al energie naar de plek waar papa zijn laatste adem uit heeft geblazen gestuurd.

Lijnen van tijd

2011-05-12T01:51:00.001+02:00

Lijnen van tijd
Hun sporen gewist
en hervonden.

Draden van een web
onwetend geweven
vind alles nu haar plek.

Tasten in het duister

2011-05-11T06:58:00.002+02:00

Dommelen

Lieve mama,

Vannacht was er even ruimte voor mijn eigen stukje pijn en verdriet, jij zou zeggen ‘dat moet je ook blijven doen Karen’ en dat probeer ik ook echt maar dan denk ik aan jou zo ver weg, vechtend voor je leven.

Mam ik hoop zo dat je soms met ons mee kijkt en er ooit een dag gaat komen dat we met zijn allen praten en al die puzzelstukjes die om me heen verspreid liggen bij elkaar gaan komen en een mooi helder beeld gaan geven.

P doet het zo vreselijk goed, je zou echt trots op hem zijn als je zag hoe hij zich hier doorheen slaat. Maar mijn kleine broertje heeft het zo ontzettend moeilijk.

In gedachten ga ik regelmatig naar je toe, zit ik eventjes naast je bed, ik hou je hand vast. Voel je het mam?

Daarnet heb ik in gedachten samen even met je in het zonnetje gezeten hier op het vlonder bij ons, ik heb de warmte ervan met je gedeeld, ze verbindt ons, helpt jou en mij te genezen. We gaan hier uitkomen mam, met zijn allen. Je hebt altijd gezegd dat je hoopte dat als er ooit zoiets ergs zou gebeuren we in staat zouden zijn het met zijn allen te doen, nou mam dat doen we. Ik zou zo graag willen dat je af en toe om het hoekje keek en kon zien hoe we nu als een goed geoliede motor met zijn allen ervoor zorgen dat iedereen op een mooie manier afscheid kan nemen van papa, en het wel blijft zoals papa is.

We tasten in het duister wanneer we proberen te denken hoe we willen dat de dienst op de uitvaart van papa zal zijn en dan ineens is er een universeel weten, soms komt die bij alle vier tegelijk binnen, soms bij één van ons, soms hebben P en ik sterk het weten …’ja dit moeten we doen’ dan weer M en ik, Gert en ik, het wisselt en we doen het echt met zijn allen. Ook jouw kleinkinderen maken daar deel van uit.

M heeft een brief geschreven aan opa op zijn hyves, ik hoor je al mopperen tegen papa dat hij wel moet antwoorden aan zijn kleindochter ;-)

Woorden verdwalen in mij

2011-05-11T03:55:00.001+02:00

Muziek overstemt mijn pijn
Klanken overschreeuwen mijn zijn
Woorden verdwalen in mij
Je bent ver weg en zo dichtbij.

Ik mis je zo vreselijk lieve papa

Een wreed afscheid

2011-05-11T03:19:00.002+02:00

Dommelen

De laatste kus was er één met een grap, onwetend van de pijn die voor ons lag. Een pijn die jij gelukkig, hoop ik, niet meer mee hoeft te maken. We maakten grapjes over je haar en dat je toch ook wel snel een boevenmasker nodig zou hebben onder je helm, de kinderen lagen dubbel om je gekke gezichten en ik voelde me warm en gekoesterd toen ik de wisselwerking tussen jou en je klein kinderen zag.

En nu zie ik hun verslagenheid, ze zijn zo ver weg van zich zelf. Ik probeer mezelf ruimte te geven bij gevoel te komen, ik hoor je zeggen ‘kaatje niet doen’, als ik iets deed dat jou aan het huilen maakte keek je me aan met een blik die ik nooit meer zal zien. Ik zie de verscheurdheid in mezelf van binnen en ik voel haar niet, ik zie het deel in mij dat is dood gegaan en ik kan de pijn niet voelen. Ik hoor mezelf smeken om te voelen, om te huilen, te schreeuwen, te vloeken, alles beter dan dit niet voelen. Deze dofheid, deze kilte.

Ik weet dat ik haar nodig heb, dat ze me helpt in deze onmenselijke strijd maar ik wil haar nu niet nodig hebben. Ik wil kunnen voelen.

Een aantal dagen geleden schrok ik wakker van een schreeuw, ze verscheurde me van binnen. De pijn, de wanhoop, de verwarring, de angst die erin besloten lag. Ik wilde wegrennen, wegkruipen maar ik was verlamd. Ik kon niet weg en toen drong tot me door, die schreeuw was de mijne. Het was mijn verscheurdheid, mijn pijn, mijn verwarring, mijn angst. In dat ene moment had ik een impact gevoeld van de breuk die geslagen is, de breuk tussen mama en jou, tussen mijn kleine broertje en jou, tussen mij en jou, tussen je beste vriend en jou, tussen je moeder en jou, tussen je broer en jou en al die pijn kwam in één klap bij me binnen. Mijn schreeuw was de schreeuw van ons allemaal……

Lieve papa, nooit meer je grapjes, je blik die zegt ‘meisje het komt wel goed’, nooit meer onze meningsverschillen, onze plagerijtjes. Nooit meer samen, nooit meer….ik kan het niet maar ik weet….ik moet. Voor mama.

Al die dingen die ik nu denk, die ik nu schrijf, die ik adem, die ik huil, die ik inwendig uitschreeuw...zij kan ze nu niet uiten. Ik huil voor haar, ik hoop dat het moment komt dat ik mét haar kan huilen.

Ik voel me verscheurd, mijn papa dood, mijn mama in een ziekenhuis ver weg. Ze vecht zo hard en ze ligt daar zo alleen. Mijn hart breekt, iedere dag, ieder uur, iedere minuut, iedere seconde ….breekt ze opnieuw. In gedachten ga ik bij haar liggen, vertel ik haar hoe dapper ze is, hoeveel ik van haar houd. En dan breekt mijn hart opnieuw wanneer ik eraan denk dat ze jou nooit meer zal horen zeggen hoeveel je van haar houdt.

Slaap zacht lieve papa, ik hou van je.

Tijd vliegt en staat stil

2011-05-08T07:15:00.002+02:00

Tübingen

Lieve mama,

Het voelt zo dubbel, alsof tijd stil staat én vliegt tegelijk.

Ik vraag me af hoe jij tijdsbesef ervaart, al weet ik dat je in een diepe slaap gehouden wordt. Ik ben me er enorm van bewust dat tijd voor jou in zekere zin stil staat. Wanneer je bijkomt dan zul je je niet bewust zijn van het stuk dat ligt tussen het moment van ongeluk en het moment van bijkomen. Terwijl er voor ons zo vreselijk veel gebeurd in de tijd die daar tussen ligt.

Gisteravond zijn Gert en ik nog bij je geweest. Je vecht zo ongelooflijk hard lieve mama. Het lijken soms kleine stapjes die je maakt maar ik realiseer me maar al te goed dat jij voor ieder klein stapje keihard knokt.

Gisteravond was het verband van je voorhoofd, het litteken vertelt een verhaal dat voor ons de afgelopen dagen (wat er slechts 2 zijn die voelen als weken) duidelijk geworden is.

Ik heb je arm gestreeld, je wang zachtjes aangeraakt, je vingers voorzichtig vastgehouden. We hebben je verteld hoe trots we op je zijn omdat je zo vecht en hoeveel we van je houden.

Gister ochtend zijn we met zijn vieren bij papa wezen kijken, ik heb je in mijn gevoel meegedragen. Papa zag eruit alsof hij aan het genieten was, een scheef glimlachje op zijn gezicht. Hij straalt rust uit.

We weten nu dat toen hij zijn laatste adem uitblies hij niet alleen was. Je hebt hem vastgehouden mama…..

Hij heeft geen pijn gehad, het laatste dat hij zich bewust was dat was de mooie omgeving waar jullie reden. Het samen genieten en jouw warmte en aanwezigheid. Papa zei altijd dat als hij dan dood moest gaan het op een mooi moment voor hem in één klap over mocht zijn. Dat is precies zoals het is gegaan, en hoe verdrietig we nu allemaal ook zijn we halen daar nu troost uit.

Ik hoop lieve mama dat dit te weten ook jou zal helpen in jouw verdriet wanneer jij dit alles moet gaan verwerken.

P& M zijn gister terug naar huis gegaan, wij gaan straks eerst nog bij jou kijken en dan terug naar huis.

Ik vind het zo moeilijk je hier alleen te laten, al weet ik dat er goed voor je wordt gezorgd.
Als het lukt dan komen Gert en ik over een paar dagen weer terug en in die tussentijd draag ik je met me mee in mijn hart.

Iedere stap die we nu zetten lieve mam nemen we jou met ons mee. We proberen zoveel mogelijk op te slaan, we maken foto’s, onthouden alles zodat als jij daar aan toe bent we kunnen vertellen welke stappen we hebben gezet.

Ik hou van je lieve en zo vreselijk sterke mama.

Kus Karen

Woordjes aan jou lieve mama

2011-05-06T06:58:00.002+02:00

Tübingen

Lieve mama,

Gisteravond waren Gert en ik dan eindelijk ook hier bij je. Het was zo onwezenlijk je te zien maar wat voelde je sterk!

P & M konden al verschillen zien in je uiterlijk ten opzichte van de eerste dagen, voor mij was dat nu nog niet te zien maar wel fijn om te merken hoe zij met jou bezig zijn.

Deze laatste dagen zijn als een film langsgekomen waarbij het echte besef af en toe doordringt.

Papa heeft zo snel en goed gehandeld maar hier was niet tegen te vechten. We weten dat het zo snel is gegaan dat hij niets gemerkt heeft, niets gevoeld heeft.

Daar haal ik troost uit. Het is zo snel gegaan dat papa op slag weg was.

Volgens de artsen ben jij direct buiten westen geraakt en heb je niet veel gemerkt of gevoeld. Ik hoop het zo.

Straks gaan we samen met P & M naar de plek waar het is gebeurd. Zij zijn er al geweest en voor hen was het zwaar maar ook goed om te gaan. Vandaag gaan we met zijn vieren, ook gaan we bij de motor kijken.

Als et lukt gaan we ook bij papa zijn lichaam kijken, ik weet dat hij daar niet meer is maar ik wil hem wel zien. Voor jou, voor ons.

Als ik naar buiten kijk zie ik mooie heuvels, de zon schijnt.

Ik weet dat papa en jij met volle teugen konden genieten van deze mooie omgeving en ik hoop dat de energie van deze plek jou helpt om te helen.

Je bent nu nog in een kritieke fase, deze eerste dagen zijn cruciaal.

Je wordt omringd door geweldig lieve zorg, het zijn zorgzame mensen al die verplegers en artsen die proberen jouw lichaam er bovenop te helpen.

Je wordt omringd door onze liefde en warmte, en wij worden omringd door zoveel lieve mensen en al die energie probeer ik door te sturen naar jou.

Dus lieve mama, drijf op die energie, ze gaat je helpen.

Kus Karen

Eerste tijdslijntjes

2011-05-06T06:12:00.003+02:00

4 mei - 6 mei
Ploudalmezeau, Dommelen en Tübingen

Vroeg opgestaan om een stukje te rijden en een historisch stadje te bezichtigen. De hele dag heb ik een onprettig en beklemmend gevoel. Ik denk dat het te maken heeft met de kinderen, het voelt niet fijn ze alleen te laten. Ik twijfel of het signalen zijn die voortkomen uit de spanningen in onze relatie. We stoppen een plaatsje waarvan ik nu de naam niet meer weet en lopen richting de zee, we gaan ergens zitten en praten.

Al pratend komen we tot het besluit dat het niet goed voelt daar te blijven en we rijden terug naar het appartement. Eenmaal daar wordt de onrust iets minder en overvalt me een enorme moeheid. Ik ga even naar bed en word wakker wanneer ik mijn telefoon hoor overgaan, ik hoor aan Gert zijn stem dat er iets vreemds is en ik vertel mezelf dat ik meer wakker moet worden. Gert komt de kamer binnen, achter hem verschijnt mijn dochter in de deuropening. Gert vertelt dat hij een politie agent aan de lijn heeft die belt vanaf mijn broer zijn telefoon, de agent is in Tiel bij hem. Er is een ongeluk gebeurd in Duitsland, papa is daarbij overleden en mama ligt zwaar gewond in het ziekenhuis. Ik zie de pijn, verdriet en paniek bij mijn dochter. Ik zie haar weglopen en ik voel dat ze die ruimte nodig heeft dus ik laat haar lopen, ik reageer pragmatisch en voel hoe er een traan over mijn wang rolt. Ik begrijp van mezelf niet hoe ik zo kan schakelen, ik krijg mijn schoonzusje aan de telefoon. Ze huilt en is in paniek, ik hoor veel geroezemoes om haar heen en begrijp dat behalve politie er ook een buurvrouw is en er dat er met een andere telefoon wordt gebeld naar de anwb alarmcentrale.

Even later krijg ik mijn broer aan de telefoon, verdriet en praktisch handelen wisselen elkaar in hoog tempo af. Hij wil zo snel mogelijk naar Duitsland, maar mag pas weg als het consulaat in Duitsland op de hoogte is gebracht en als er een contact persoon in Nederland geregeld is. We weten beiden wie we daarvoor graag willen benaderen.

Mijn gevoel wordt heen en weer geslingerd, ik wil naar mama toe, ik wil mijn kinderen veilig thuis hebben, ik wil mijn broer en schoonzus kunnen steunen. Heel eventjes overwegen we de optie om vanuit Frankrijk door te rijden naar Duitsland maar we overzien direct de praktische problemen die we zullen tegenkomen als we daar aankomen met hond en 2 kinderen.
Dus ons besluit staat vast, we vertrekken diezelfde avond nog naar Nederland en de volgende ochtend rijden we door naar Duitsland.

We pakken in, er zit geen systeem in en toch weten we binnen een paar uur alles ingepakt te hebben, is de koelbox gevuld, is de eigenaresse op de hoogte gesteld en om 21.00u zitten we in de auto.

Mijn zoon zit vol vragen, als hij niet slaapt praat en vraagt hij aan één stuk door. Ik beantwoord met geduld en tact zijn vragen (voor zover ik dat kan) en van binnen voel ik maar één ding: ‘Mijn papa is dood, mijn papa is er niet meer.’

Die avond en nacht worden er vele telefoontjes gepleegd, er zijn nog mensen die van niets weten, er moet iemand gevonden worden die een aantal dagen bij ons kan komen oppassen zodat wij naar Duitsland kunnen.

’s Morgens om zes uur komt het bericht dat mama uit de operatiekamer is, mijn broer en schoonzus zijn bij haar.

De rit naar huis is een lange rit, in de buurt van Antwerpen komen we ’s morgens in een ochtendspits met bijbehorende file terecht en uiteindelijk zijn we om half twaalf thuis.

We pakken de auto uit, tussendoor zijn er alsmaar meer telefoontjes.

De buren reageren niet begrijpend waarom we onverwachts eerder terug zijn. We vertellen het, er is verbijstering en ongeloof. Ik registreer alles maar er dringt nauwelijks nog iets tot me door. Er is maar één ding dat mijn hart fluistert ‘ik wil naar mama, ik moet naar mama’

We overleggen over verstandig zijn, er moet even geslapen worden al willen we geen van beiden tijd verliezen. We slapen ieder een uurtje en om half vijf stappen we weer in de auto op weg naar Duitsland.

Met zijn tweetjes in de auto is er even ruimte voor verdriet, ik kan het allemaal niet bevatten. Ik huil maar voel de tranen niet, ik huil maar merk het verdriet niet.

Midden in de nacht komen we aan, we checken in ons hotel in en bellen mijn broer en schoonzus. Zij komen naar het hotel toe, het is een emotioneel en heftig weerzien. Kort daarna vertrekken we richting het ziekenhuis. Ik ben nerveus, ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet niet waarop ik op moet hopen. Voortdurend wandelt de gedachte door mijn hoofd ‘misschien wil mama wel helemaal niet meer leven als haar geliefde er niet meer is’. Ik voel dat bij mijn broertje dezelfde gedachte leeft, of het die avond besproken is of de dagen erna weet ik niet meer maar beiden voelen en denken we hetzelfde.

Het is mama die beslist of ze los wil laten of vast wil houden, of ze wil vechten of niet. Welke keuze zij ook maakt, wij zullen hem respecteren. Hoeveel pijn en verdriet het ons ook zal doen.

Mama zien is een heftige confrontatie. Ik geloof in eerste instantie niet dat mijn mama daar ligt maar het zijn toch echt haar haren die onder het verband om haar hoofd uitsteken. Ik durf haar niet aan te raken, ik durf niets te zeggen. Ik weet niet wat te zeggen. Ondanks al die heftige emoties ontstaat er een ander nieuw draadje. Het draadje hoop, in gedachten vertel ik mama hoeveel ik van haar houd. Hoe trots ik op haar ben en ik neem haar in gedachten mee naar een plek waar rust en warmte is. Ik vertel haar dat het goed is daar te dwalen, dat ze daar mag zijn en dat ze alle tijd mag nemen die ze nodig heeft om daar te blijven.

We gaan terug naar onze hotelkamer, kruipen in bed. Ik geloof niet dat ik kan slapen maar mijn lichaam schreeuwt om slaap. Ik ben al 38 uur wakker, met één kort uurtje dommelen tussendoor. Ik val in slaap en word wakker van een schreeuw, vol pijn, angst, verdriet en verwarring. Het snijdt door merg en been en dan realiseer ik me, ik was het die schreeuwde. Het was mijn pijn en ik kruip compleet in de war in foetushouding in elkaar. Gert is uit bed gekomen en komt op de rand van het bed zitten, hij houdt me vast en fluistert koesterende woordjes. Ik voel me verlamd, ik ben ervan overtuigd dat ik me nooit meer kan bewegen maar kort daarna vertel ik hem dat ik weer verder wil slapen. Ik val weer in slaap en schrik even later opnieuw wakker, er staat een flipperkast naast het bed en in plaats van de gebruikelijke glazen plaat zijn er buizen op gemonteerd. Ik ben bang voor wat er uit die buizen zal komen en schrik dan wakker, boos en in de war draai ik me om en val opnieuw in slaap. Dit keer in een droomloze slaap waaruit ik een paar uur later ontwaak.